امام مهدی شیعه ها، چرا میلیاردها نفر را میکشد؟



نویسنده: 
محمد باقرسجودى
شیعه ها در کتب خود  می نویسند:  امام مهدی هشت ماه آدم میکشد( کتاب یوم الاخلاص ص381)
احسائى از امام صادق این روایت وحشتناک را نقل کرده امام صادق فرمود: این كار به اتمام نمیرسد مگر اینكه دوسوم مردم كشته شوند! (5 میلیارد انسان) و از او سؤال میشود كه بعد از رفتن دوسوم جهان چه میماند؟ میگوید كه آیا از اینكه شما یك سوم بقیه باشید خشنود نمیشوید!؟

امام صادق فرمود: پیامبر در میان امتش با نرمى رفتار كرده است و با مردم به خوبى وآرامش رفتار نموده است اما قائم با قتل و كشتار عمل میكند و در كتابى كه با او میباشد آمده: كه از كسى توبه نپذیرد وكشتار كند وواى بركسى كه با مخالفت نماید الرجعة احسائى ص 51
حدیث های زیر را هم از کتاب بحار الانوار( اثر  علامه شیخ الاسلام محمد باقر مجلسی) جلد 52 و 53 انتخاب کرده ایم:
قول خداى تعالى در سورة انعام آیه 158:
«منتظرند که فرشتگان و یا خدا خود نزد ایشان آمده (تا ایمان بیاورند) و یا بعضى آیات خدا بیاید، روزیکه بعضی از آیات پرورگار بیاید ایمان کسى که قبلا ایمان نیاورده یا با ایمان خود کار خوبی کسب نکرده، به او نفع ندهد بگو: در انتظار بمانید که ما نیز منتظریم».
 امام صادق میگوید این آیه درباره مهدی است (یعنی بعد از ظهورش، هر کس به او ایمان بیاورد ایمانش فایده ندارد و فورا کشته میشود)
حضرت باقر فرموده: سیرة قائم سیرة رسول خدا -صلى الله علیه وسلم- نیست. راوی سؤال می‌کند: چرا و برای چه؟ حضرت در جواب فرماید: رسول خدا -صلى الله علیه وسلم- در میان امت خود بنرمی رفتار کرد و با مردم الفت می‌گرفت، ولی سیرة قائم کشتن و به کشتن مأمور است، در کتابی که همراه او و با اوست به او امر شده که سیرة او قتل باشد و توبه از کسی نپذیرد

حضرت صادق فرمود: اصحاب قائم در مسجد کوفه خیمه زنند، بر عرب سخت است، رفید پرسید: فدایت شوم چه سختی است؟ فرمود: ذبح و سربریدن، گفتم: مگر به سیره علی بن ابی‌طالب درباره اهل عراق رفتار نمی‌کند؟ فرمود: نه، علی به آنچه در جفرا بیض بود عمل می‌کرد و آن خودداری بود چون می‌دانست شیعیان پس از خودش مغلوب خواهد شد، ولی قائم طبق جفر احمر که سر بریدن است عمل می‌کند.
حضرت صادق و باقر فرموده اند: سیرة قائم قتل و قتال است و آنقدر کشتار می‌کند که مردم می‌گویند: اگر این از اولاد محمد بود رحم در دلش بود و از کسی توبه هم قبول نمیکند.

از امام  معصوم روایت است که آن کسی که بالای سر قائم به امر و نهی او عمل می‌کند، یک مرتبه قائم فرمان می‌دهد او را بگیرید و گردن بزنید (یعنی رفیق خاص خودش را هم میکشد) که در تمام دنیا کسی بدون خوف از قائم باقی نمی‌ماند.
آن قدر مهدی علیه السلام آدم  می‌کشد که خون به ساق پا می‌رسد، مردی از خویشان مهدی به او ایراد می‌کند که چرا این قدر مردم را می‌کشی، یکی از دوستان برمی‌خیزد و می‌گوید: ساکت باش و گرنه گردنت را می‌زنم. در این هنگام مهدی قائم ورقه عهدی از رسول خدا -صلى الله علیه وسلم- بیرون می‌آورد که رسول خدا -صلى الله علیه وسلم- دستور داده من این قدر کشتار کنم و آن قدر از اهل مدینه می‌کشد که چند فرسخ به خارج شهر می‌رسد.
حضرت باقر فرموده: مهدی به قضایائی حکم می‌کند که بعضی از اصحاب خودش به او ایراد کرده و قبول نمی‌کنند و او گردن همه آنان را می‌زند و تا چهار مرتبه هر قوم که بر او انکار و ایراد می‌کند همه را می‌کشد.
چون قائم خروج کرد با مردم عرب و فارس، غیر از شمشیر و کشتن معامله‌ای ندارد.


نظر ما:
وقتی که ژاپنی ها بطور ناگهانی به آمریکا حمله کردند،  جنگی نسبتآ طولانی در بین این دو کشور در گرفت.
 ژاپنی ها تا آخر کار دست برتر را داشتند و سربازان شجاع آنها با حملات فدایی، روحیه آمریکایی ها را بطور کلی خراب کرده بودند، اما آخر کار آمریکا که  تازه بمب اتم را  اختراع کرده بود یک بمب بر شهر هیروشیما انداخت و چند روز بعد دومی را بر ناکازاکی انداخت
آمریکا میتوانست بمب اول را بر سر توکیو ؛ پایتخت؛ بیاندازد تا سران را بکشد، اما  آنها فکر کردند که اگر چنین کنند سران کشور ژاپن کشته میشوند و دیگر هرج و مرج رخ میدهد و صلح  و تسلیم ژاپن امکان پذیر نخواهد شد و شاید مجبور شوند کل کشور را نابود کنند، و آنها قصدشان تسلیم ژاپن بود نه کشتن مردم! 

و  همینطور هم شد، ژاپنی های سرسخت  و پادشاه آنها، نابودی این دو شهر را  که دیدند فورا تسلیم شدند، و همه شرایط آمریکا را پذیرفتند
 و امریکایها هم تسلیم را قبول کردند و جنگ تمام شد!
مشهور است که آمریکا یک کشور بیرحم است و در ماجرای ژاپن، مقصر اصلی ژاپنیها بودند که ناگهان بدون اعلان قبلی به آمریکا حمله کردند و چند هزار نفر را در همان حمله اول کشتند!
با این وجود رفتار آمریکا در مقابل آنها صد درصد  بیرحمانه نبود
اما امام زمان با آنکه خودش به مردم حمله میکند باز اگر تسلیم شوند تسلیم را قبول نمیکند!!!
یعنی امام زمان  هم وقتی که ظهور کند، مثل آمریکا به ژاپن حمله میکند و مردم یک شهر را میکشد، و بعد از کشتن مردم شهر اول ژاپنی های عاقل که میبنند با این نماینده الله !!!!!!!! توان مقابله را ندارند فورا تسلیم میشوند!
اما حیرت در اینجاست که این مرد که از اهل بیت محمد است تسلیم شدن آنها را نمیپذیرد و همه را میکشد!یعنی  بعد از تسلیم نیز آدم میکشد یعنی بلای آسمانی است بر ملت ژاپن!! و ای کاش که آغازگر جنگ هم ژاپنی ها میبودند نه!! آغاز گر جنگ هم خودش است!

مهدی میگوید:
من ناگهانی ظهور می‌کنم (  ناگهان مثل بلای آسمانی) و وقتی آمدم توبه دیگر فایده ندارد و پشیمانی از گناه بیسود است یقین کنندگان بعد از ظهور، همگی دروغ‌گو هستند!و همه را میکشم!!. یعنی  این مهدی برای گناه کاران و گمراهان وسیله هدایت نیست.
و برای مومنان هم امام هدایت نیست چون آنها قبل از ظهور مهدی بدون راهنمایی‌های این امام زنده هدایت شده بودند.
پس این چه امامی است که اول کار، هزاران سال غایب بود و کسی را هدایت نکرد و حالا هم که آمده از مردم طلبکار است که چرا منتظر من شدید تا هدایت شوید!! باید قبلا هدایت میشدید!! یکی نیست از او بپرسد پس چرا نامت مهدی و هادی است؟!!!
اگر قرار بود خودمان راه را بیابیم، اگر قرار بود امامان مرده قبل از مهدی، باعث هدایت ما باشند پس این امام زنده به چه درد می‌خورد آخر؟!

پس این  همه کرامات و معجزات را برای چه میاورد که توبه و یقین و ندامت را قبول نمی‌کند؟!
تصور کنید حضرت محمد صلى الله عليه و سلم که در مکه ظهور کرد، اگر به روش مهدی عمل می‌کرد، چه می‌شد؟!
بله، چون بشارت به آمدن حضرت محمد صلى الله عليه و سلم هم در کتب پیشین بود.
اما باز هم  مردم ایمان نداشتند بلکه با پیامبر جنگیدند ولی وقتی رسول الله صلى الله عليه و سلم پیروز شد،  باز هم توبه قبول شد یقین هم سود داشت. اگر چنین نمی‌بود که یک نفر هم زنده نمی‌ماند.

حالا مهدی می‌خواهد همه را بکشد!! حتی کسی را که با او مخالفتی ندارد را هم  میخواهد بکشد!
حتی اگر (مردم که قبلا مهدی را قبول نداشتند) حالا که او را دیدند فورا و بدون جنگ  به مهدی ایمان بیاورند  و تسلیم شوند هم کشته میشوند  و اینطور امام شیعه ها جهان را پر از عدل داد میکند
این مثل این است که دکتری بگوید من جهان را از تمام بیماری ها پاک میکنم و بعد عوض آنکه درمان کند همه مریض ها را بکشد!!!!! اینکه که منجی نیست، این قصاب است!
 یا الله رحم کن و این مهدی را بما نشان نده ( آمین ثم آمین)

ای خواننده گرامی
به هر حال در جلوی تو علمایی هستند که از خداوند نمیترسند، آنها میخواهند به هر قیمت شده جهنم را بتو هدیه دهند! و بر این اساس نیرنگها بکار میبرند،پس اگر از آنها درباره این احادیث بپرسی شاید برای ساکت کردنت، بتو بگویند که این احادیث ضعیف است!
اما مبادا فریب بخوری در این حالت از آنها بپرس:
کدام عالم معتبر گفته ضعیف است؟ در کجاها نوشته اید؟ در کجاها اعلام کرده اید؟
و از این مهمتر از آنها بپرس:
 اگر این احادیث ضعیف است، لطف کنند چند حدیث درباره رحم و گذشت و عطوفت مهدی نشان دهند!!!!!

قرآن خبر داشت که علمای شیعه دروغ خواهند گفت!!


نویسنده: 
محمد باقرسجودى
علمای شیعه میگویند این آیه درباره امام زمان است: (بَقِیةُ اللَّهِ خَیرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ ....) (86) سوره هود--- بقیه الله برای شما بهتر است البته اگر مومن باشید،....اما این آیه در لابلای آیات مربوط به حضرت شعیب است! و الله بعد از اینکه داستان قوم لوط را در سوره هود شرح میدهد، میپردازد به داستان قوم شعیب، و میگوید شعیب را برای پیامبری  بسوی  اهالی شهر  مدین فرستادیم، و در دنباله حضرت شعیب قومش را نصحیت میکند و به آنها میگوید:

«الله یکی است و شرک نورزید، کم فروشی و تقلب  نکنید  و در مال مردم عیب نگذارید و   در زمین فساد بر پا نکنید ، باقیمانده پیش خداوند برایتان بهتر است اگر که مومن باشید و من نگهبان شما نیستم   و مردم  مدین در جواب شعیب گفتند: ای شعیب آیا نماز خواندن هایت سبب شده که  به ما دستور دهی  که راه پدران خود را رها کنیم و با مال خود هرچی دلمان خواست انجام ندهیم؟ تو که خیلی رشد یافته و  صابر هستی!!! »و این بگو مگو  ادامه میابد تا آیه 93 که با مرگ قوم شعیب، داستان  به پایان می رسد و بعد داستان موسی علیه السلام شروع میشود.

و این جمله ای را که ما  از سخنان حضرت شعیب، سرخ و برجسته کردیم همان جمله ای است که علمای شیعه از وسط داستان دزدیده اند و میگویند مربوط به حضرت ولی العصر ارواحنا له فداء! است  و  منظور از بقیه الله، حضرت بقیه الله الاعظم مهدی آخر زمان است!!
اما این ادعا دروغ است چون کاملا واضح است که آیه مربوط، به آیات قبل و بعد است و دنباله سخن شعیب است که میخواهد بگوید آنچه ثواب از کار حلال پیش الله برایتان باقی میماند  برای شما بهتر است البته اگر مومن هستید.
 اما نکته جالب این است که کاملا محسوس است که نازل کننده قرآن خبر داشته که ملایان شیعه میایند و این آیه را تحریف میکنند پس  الله جل جلاله، برای رسوا کردن علمای شیعه همین داستان حضرت شعیب را در آیه 85 از سوره اعراف دوباره تکرار میکند  و باز در آن سوره هم بعد از اینکه داستان قوم لوط را شرح میدهد، میپردازد به داستان قوم شعیب، و میگوید شعیب را برای پیامبری  بسوی  اهالی شهر  مدین فرستادیم، و شعیب قومش نصحیت میکند و به آنها میگوید:
«الله یکی است و شرک نورزید، کم فروشی و تقلب نکنید  و در مال مردم عیب نگذارید و  در زمین فساد بر پا نکنید،  این پیش خداوند برایتان بهتر است اگر که مومن باشید............ و بزرگان شهر مدین  در جوابش گفتند ای شعیب  یا برگرد به دین ما یا تو و همراهانت را از شهر بیرون میکنیم»
و این بگو مگو  بین  شعیب و قومش  در سوره اعراف نیز ادامه میابد و آخر  با مرگ قوم شعیب، داستان پایان میابد و بعد داستان موسی شروع میشود....
حالا این دو آیه  مشابه از دو سوره اعراف و هود را کنار هم بگزارید تا معنی بقیه الله را دریابید
ذالکم خَیرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ .... (85) سوره اعراف
بَقِیةُ اللَّهِ خَیرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ .... (86) سوره هود
بقیه الله برای شما بهتر است البته اگر مومن باشید، ... (86) سوره هود
انجام اینها برای شمابهتر است البته اگر مومن باشید...(85) سوره اعراف
پس الله چون میدانسته علمای شیعه خواهند آمد و  معنی کلمه بقیه الله را تحریف خواهند نمود پس با تکرار آیه و داستان شعیب با دو کلمه مختلف(بَقِیةُ اللَّهِ ) = (ذَلِكُمْ)جلوی این تحریف را گرفت و آنها را رسوا نمود!
پس سه نتیجه میگیریم
1- ملحدی که میگوید چرا در یک کتاب 600 صفحه ای اینهمه آیات مکرر و داستانهای تکراری وجود دارد خوب است این ریزه کار های( مچ گیر) را ببیند، و بعد اگر انصاف دارد  به عظمت قرآن سر فرود آورد.
2- میلیون ها شیعه در طول تاریخ با اندک تفکر و تدبری در آیات قرآن میتوانستند مچ علمای خود را در وقت دروغ گویی و  تحریف کلمه بقیه الله بگیرند.
3- این بکارگیری هوشمندانه (بَقِیةُ اللَّهِ ) = (ذَلِكُمْ) در دو سوره  دلیلی دیگر برای ما که الله از غیب خبر داشت و میدانست محمد باقر مجلسی  و علمای دیگر شیعه،معنی آیه و کلمه بقیت الله را تحریف میکند و قوم بزرگی نیز این دروغ او را باور خواهند نمود و حضرت بقیه الله غایب منتظر را  خواهند ساخت، پس  پیشاپیش برای هدایت قوم تدبیر نمود و سبحان ربی الاعلی

داستان تمام نیست:
ببیند جمله (بَقِیةُ اللَّهِ خَیرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ )این آیه است: بَقِیةُ اللَّهِ خَیرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ وَمَا أَنَا عَلَیكُمْ بِحَفِیظٍ (86)  سوره هود
یعنی  آیه با (إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ) تمام نشده با کلمه حفیظ تمام شده و این خیلی عجیب است!! شاید بپرسید کجایش عجیب است؟
برای این حیرت آور است که جمله (إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ) در قران 16 بار تكرار شده ولی در 15 دفعه دیگر آیه ها با جمله إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ تمام شده بعضی از مثال ها را ببینید:
إِنَّ فِی ذَلِكَ لَآَیةً لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ  (آل عمران: 49)
وَذَرُوا مَا بَقِی مِنَ الرِّبَا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ (البقرة: 278)
وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ (آل عمران: 139)
فَلَا تَخَافُوهُمْ وَخَافُونِ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ )آل عمران: 175)
وَعَلَى اللَّهِ فَتَوَكَّلُوا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ (المائدة: 23)
وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ )المائدة: 57)
وَأَطِیعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ (الأنفال: 1)
فَاللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشَوْهُ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ  )التوبة: 13)
یعِظُكُمَ اللَّهُ أَنْ تَعُودُوا لِمِثْلِهِ أَبَدًا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ )النور: 17)
وَقَدْ أَخَذَ مِیثَاقَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ (الحدید: 8)
آری آری فقط در آیه مورد نظر شیعه است که بطور استثنایی،  آیه با (إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ) پایان نمی یابد و اینطور است:
بَقِیةُ اللَّهِ خَیرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ وَمَا أَنَا عَلَیكُمْ بِحَفِیظٍ (هود: 86)
 بنظر من یک محکم کاری دیگر است! الله اگر آیه  با (ان کنتم مومنین) تمام میکرد  آخوند شیعه با رویی که دارد میگفت این درباره امام زمان است اما الله برخلاف قانون خود آیه را با واو ( و )ادامه داده تا ملت شیعه را اگر روز قیامت وارد جهنم کرد نگویند ای الله ما نمیدانستیم
زیرا شیعه حتما جواب خواهد شنید که برای دانستن شما «اولا» همان کافی بود که دیدید اولا (بقیه الله) مال داستان شعیب است و اول و آخرش هیچ ربطی به امام زمان ندارد.
 دوما: باز الله برایتان آیه مشابه را داد تا بدانید بقیه الله یعنی ذالکم
و سوما:باز اینطرف و آن طرف نشانه گذاشت و حالا اگر شما برای داشتن یک حقوق بخور و نمیر، زورگویی آخوندها را قبول کردید و حرف الله که رازق مطلق است را گوش نکردید، جایتان جهنم خواهد بود!
البته مگر آنکه الله به شما رحم  خاص کند از جهنم معاف میشوید، و این از او  بعید نیست زیرا که  الله ارحم الراحمین  است.


پیدایش فمینسم اسلامي وقتی یک فصل درباره اصلاح آموزش اسلامی


 در غرب کامل می شود که موقعیت زنان در جماعت مسلمان و نقشی که به آن ها واگذار شده، باز اندیشی شود. در بالا خاطر نشان کردیم عده زیادی از زنان نسل دوم و نسل های بعد در نهادهای اسلامی وارد شده اند که در آن ها نقشی در سطح رهبر ی دارند. این نمی خواهد بگوید که بینش ها همیشه با یک آهنگ تحول می یابد و بسیاری از زنان و مردان به تاثیرات زمانه تن می دهند یا آن ها را نمی پذیرند. آن ها در درون به هیچ وجه متقاعد نشده اند که «همه این ها» واقعا اسلامی است.
در تمام جماعت های اسلامی غرب مسئله زن حساس است و اغلب به نظر می آید که قضیه وفاداری به اسلام در این فصل مطرح می شود. از طرفی اشارات و ایضاحات مکرر همشهریان، روشنفکران یا رسانه ها در خصوص {موقعیت} « زنان در اسلام» نوعی فشار روان شناختی وارد می کند که مسلمانان را به حالت تدافعی اغلب پوزش طلبانه، و نه منصفانه، می کشاند. تصور این که در پیام اسلام هیچ چیز تبعیض زنان را توجیه نمی کند، یک چیز است، و تاکید بر این که زنان در معرض هیچ تبعیضی در جماعت های مسلمان غرب (و شرق نیز) نیستند، چیز دیگری است. مشاهده عینی این جماعت ها هر قدر هم کم باشد، نشان می دهد که ما از آرمان برابری در پیشگاه خداوند، از مکمل خانوادگی و اجتماعی بودن و از استقلال مالی دور هستیم، بسیاری از علما یا روشنفکران به وسیله نقل آیات و احادیث پیامبر در پس این ها پنهان می شوند. واقعیت هیچ ربطی با این ها ندارد، نگفتن آن دروغ گفتن است.
طبقه بندی روش ها در حوزه اصول فقه به ما یاد می دهد که میان اصول حاکم و جهان شمول و شیوه های به روز کردن آن ها در یک فرهنگ مشخص تفاوت قایل شویم. اگر چه اصل«اصل یکپارچه سازی» مجاز می داند که هرچه با اسلام در تضاد نیست، اسلامی تلقی شود. ولی نادرست و ازنظر روش شناسی غلط است که اصل اسلامی با شیوه ای که یک فرهنگ مشخص آن را سازگار کرده «به طور پسینی» در آمیزد. در هر شرایطی این اصل استخراج شده و مبتنی بر منابع مقدس است که مرجع نهایی است. بی تردید در خصوص زنان و موقعیت آن هاست که اغلب باید این اصول روش شناسی را یادآوری کرد بس که ابهام و آشفتگی زیاد است. در ذهن بسیاری از مسلمانان، مومن بودن به آموزش های اسلامی در حوزه آموزش زنان، ورود به مساجد، ازدواج و طلاق، استقلال اجتماعی و مالی، مشارکت سیاسی همانند کارهایی است که در کشور مبدا انجام می دادند یا «علمای آن جا» می گفتند. بدین ترتیب، می بینیم والدین رفتارهای متفاوت و کاملاً نا برابر میان پسران و دختران خود را در رابطه با اجازه خروج یا موارد دیگر توجیه می کنند. در اروپا و ایالات متحده آمریکا هیچ کس از ورود آن ها به مساجد جلوگیری نمی کند و اگر، بر اثر یک تصادف میمون، جایی برای آنان وجود داشته باشد، اغلب خراب است و حتی اغلب بدون صدارسانی خوب است. ائمه جماعات ازدواج های «سریع و بدون دقت» و بدون هیچ اقدام اداری رسمی را «از نظر اسلامی» توجیه می کنند، زنان را بدون تضمین و بدون حقوق رها می کنند، زنانی که توسط افراد غیر درستکار مورد سوء استفاده قرار گرفته و فریب خورده اند. طلاق مشکلات زیادی به بار می آورد و لو اینکه مسلم به نظر برسد که زن از ابتدایی ترین حق خود دفاع می کند.
برخی زنان، با آگاهی از همه چیز مورد خشونت و رفتارهای تحقیرآمیز قرار می گیرند در سکوت و همدستی قابل سرزنش جماعت مسلمان که بی عملی و بی غیرتی خود را با این توصیه اسلام توجیه می کند که «درگیر چیزی که مربوط به ما نیست نمی شویم». با وجوداین، میان توقع یک رفتار شایسته با زنان و یک کنجکاوی زیان بخش فاصله است. اولی شرف افتخار ماست، دومی –که توصیه پیامبر از آن سخن می گوید – بی لیاقتی و پستی ماست. هنو انواع محدودیت ها در مورد زنان وجود دارد از جمله ممنوعیت «اسلامی» کارکردن، وارد شدن به اجتماع، حرف زدن در حضور مردم یا فعالیت سیاسی، «مختلط بودن» را ممکن نمی داند! البته گاه این اعمال در کشورهای مبدأ تاکید شده و قطعاً علمای سنت گرا یا نص گرا هستند که تاکید می کنند این آموزش ها، اسلامی اند. با وجود این، بازگشت به منابع مقدس برای ارزیابی این اعمال (که موجب تفاوت آشکار میان عادت فرهنگی و اصول اسلامی می شود) ضروری است. خواهیم دید که حد تفسیری زیادی است و برخی محدوده های آن را دانسته یا ندانسته تقلیل داده اند.
از این نیز باید فراتر رفت. تاثیر فرهنگی فقط استخراج قوانین و اجرای آن ها نیست. تحلیل و دقیق از تحقیقات متخصصان اصول فقه و خود فقه نشان می دهد که فضای فرهنگی و جامعه ای که در آن غوطه ورند بر نگرش خاص آن ها تاثیر می گذارد. برای آنان و برای هر کس ناممکن است که خود را کاملاً از محیط اجتماعی و انسانی کنار کشد. محیط، عقل و نگاه را نسبت به قرآن و جهان به نحوی از آن جا شکل می دهد. مقصود از این که فقط منابع مقدس مرجع اند، این است که باید به خود حق داد که گفتارهای دانشمندان کلاسیک را بررسی کرد و به پرسش گرفت تا دانست آیا یک حد تفسیری – که بستر جدید بر ما مکشوف کرده – وجود دارد یا نه. موافقت با اصول اسلامی در این قلمرو ها پذیرفتن آن است که این بررسی را تا آخر اصول فقه پیش ببریم. نمی توان هر چیزی را به متون نسبت داد (و به این دلیل است که قرائت قاعده مند است) اما چیزی را که متن، امکان گفتن آن را می دهد باید گفت حتی اگر عادات قانونی یا فرهنگی قدیمی ما را زیر و رو کند. از این رو باید به هر چه مربوط به زن مسلمان است، پرداخت. دسترسی آنان به تحصیل و از سرگیری تعهدشان امکان مطالعه عمیق تر منابع اسلامی را به آن ها می دهد و آن ها را به تفکری عمیق می کشاند که آثار قدیمی زاده رفتارهای فرهنگی نیاکان را یر سوال می برد. با وجود این، مقصود فرآیندی نیست که زنان را در تضاد با ستم مردان قرار می دهد. در واقع این پویش دیگری است که مشاهده می کنیم: علما، روشنفکران و زنان همگی در حال ایجاد جنبش آزادی زن در اسلام و به واسطه خود اسلام هستند. زنان به همراه بسیاری از مردان ضمن دور شدن از تفاسیر بسیار محدود کننده، از منظر اسلام مخالفت خود را با رفتارهای فرهنگی تبعیض آمیز، با ویژگی به اصطلاح اسلامی برخی قوانین، و با خشونت زناشویی اعلام می کنند، و خواهان رعایت حقوق زنان در خصوص طلاق، اموال، پیوندهای خویشاوندی... هستند. وقتی برای نخستین بار این جنبش را «فیمینیسم اسلامی» نامیدیم، بسیاری از مردان و زنان مسلمان ما را سرزنش کردند و برخی از مخاطبان غیر مسلمان ما متعاقد نشدند.(در ذهن مسلمانان، فمینیسم اغلب به معنای غربی شدن یا استعمار است. بنابراین تعریفی روشن از این مفهوم و دستاوردها ضروری است.) مطالعه میدانی در ایالت متحده آمریکا، اروپا و هر جای دیگر در جهان اسلام از آفریقا تا آسیا و خاورمیانه و ایران نشان می دهد که جنبشی به راه افتاده که به صراحت بیانگر تجدید جایگاه زن در جوامع اسلامی و آزادی همراه با وفاداری کامل به اصول اسلام است. آن چه در غرب از منظر اصلاح به طور عینی مشاهده می کنیم (که بر جهان اسلام به ضرورت تاثیراتی خواهد داشت) حول سه محور اساسی می چرخد. محور اول به مفهوم خود زن مربوط است. اگر تا کنون اکثر آثار کلاسیک بر کارکردهای زن به عنوان «کودک»، «همسر» یا «مادر» متمرکز بوده از این پس از زن به عنوان «زن» سخن گفته می شود. این تغییر زاویه، جزیی نیست، دقیقاً تغییر مفهوم زن است که در باز بینی شیوه ای که از آن سخن می گوییم، اثر می گذارد. از این پس به وجود او، به روان شناسی او و به معنویت او توجه می کنیم و قرآن را با نگاهی جدید می خوانیم. ما هنوز در این زمینه به آخر کار نرسیده ایم، مردان و زنان زیادی هستند که در این مسیر در ایالات متحده آمریکا، انگلستان، در فرانسه، در آلمان، در اسپانیا و... کار می کنند. نیز باید نقش موثر عده زیادی از زنان نوآیین را یادآوری کرد که اغلب تسلط زیادی بر ابزارهای حقوقی دارند، و میراث قانونی مسلمانی را، که ویژگی های عربی یا آسیایی زیادی به صورت پنهان به آن آمیخته شده، به درستی زیر سوال می برند (نزد مسلمانان تغییر مذهب این زنان همیشه اعتبار ندارد چرا که در آن تاثیر غرب را می بینند. از این رو آنان اغلب برای ابتنای دیدگاه خود بر حقوقی محکم بسیار جدی و قاطع ظاهر می شوند. مشروعیت این سخن (اگر به واقع مبتنی بر مطالعه ای جدی و دقیق است) طبیعتاً در میان یا بلند مدت می تواند پذیرفته شود.)در ادامه این کار، درباره حقوق زن، مدیریت زوج ( به غیر از مقایسه بین حقوق و وظایف مربوط به زن و شوهر)، تعهد اجتماعی او و مشارکتش در بحث های آکادمیک و سیاسی بحث می شود.
محور دوم، اصلاح متداول پیامد مستقیم چیری است که هم اکنون ارایه کردیم زیرا ظهور گفتمانی جدید مطرح است که در منابع اسلامی کاملا ریشه دار است ولی برای زنان چشم اندازه ای تازه و بدیع می گشاید. چیزی که جدید است این است که این گفتمان بیش از از بیش معطوف به خود زنان است زیرا اینان مطالعه می کنند، افکار خود را بیان می کنند و بیش از پیش تدریس می کنند. اینان مسلمان ظاهر می شوند، تفسیرهای نادرست را نقد می کنند و از حدهای تفسیری که متون و آرای متفاوت علمای سنت اصلاح طلب ارایه می کنند، استفاده می کنند و گفتمانی در مورد زن مسلمان می سازند که آن ها را به وفاداری فعال، عاقلانه و عادلانه دعوت می کند: وفاداری اسلامی که برای خدا آزادی میکند و آن ها را تابع تصاویر مرد سالار در شرق و غرب نمی کند.
آخرین محور نتیجه دو پیامد دیگر است زیرا موضوع به پذیرش ضرورت زنان مربوط است.حضور آنان در مساجد، در هم اندیشی ها یا در همایش ها، در سازمان های اسلامی، درفضای عمومی، در دانشگاه، در عرصه های کار بسیار گسترده شده است و این حضور مطالبه صریح حقوقشان –هم با بودن و هم با اظهار نظر کردن– است. به علاوه، بسیاری از زنان حقوق خود را با روسری سر کردن یا با نشان دادن علایم آشکار شرم و حیا– که به وسیله آن ها می خواهند نزدیک شوند– آشکار می سازند. به علاوه، وفاداری آن ها به احکام اسلامی مانع از آن نمی شود که سلیقه کامل غربی را در سبک یا رنگ های لباس اقتباس نکنند. این زنان که جنبش آزادی بخشی در –وبا– اسلام وارد شده اند، فمینیسم اسلامی را پیش می برند که به معنای پذیرش روش ها و شیوه های زندگی همشهریان غربی شان بدون نگاه انتقادی نیست. اگر آنان برای به رسمیت شناختن جایگاه خود برای برابری، حق کار، تساوی حقوق و... مبارزه می کنند، به این معنا نیست که می خواهند از الزامات ایمان خود غفلت ورزند و یا آن را فراموش کنند. آنان مسلمان غربی اند، به اصول دین خود احترام می گذازند و طبق سبک و سلایق فرهنگ خود لباس می پوشند. به علاوه، ذکر این نکته جالب است که بسیاری از زنان مسلمان، با حجاب یا بی حجاب، همگی در سازمان های مختلف کار می کنند و انتخاب های شخصی هر یک مورد احترام قرار می گیرد. این تحول، مهم است زیرا گامی است به سوی پذیرش آرای دیگری و پیشبرد گفت و گویی درونی که سخت ضروری است.
آیین فمینیسم در حرکت است حتی اگر پذیرش این فکر سخت باشد یک زن مسلمان می تواند حتی خود را از قلم رو مرجع اسلامی آزاد کند یا یک زن که روسری بر سر دارد می تواند به هر صورت آزاد یا رها شده باشد، صدای زنان، که بیش از بیش قابل شنیدن است، و حضور آنان در نهایت باید این تصورات را تغییر دهد و امیدواریم الگوی دیگری از زن غربی ،مدرن، مستقل و همواره عمیقا مسلمان ارئه شود. این، «الگوی» کلاسیک «زن غربی رها شده» نخواهد بود زیرا شکل خاصی نیست که در یک عصر تمدنی مشخص یا برای جمعیتی مشخص آزادی را مستقر می سازد بلکه اصول واقعی است که آن را پی می ریزد: آگاهی مستقل که بر مبنای اعتقادات خود دست به انتخاب می زند. در غرب باید به این شیوه از آزاد بودن احترام گذاشت.
زنان و مردان مسلمان مشکلات مشترک مهم در جوامع غربی را باید حل و فصل کنند و به خاطر پیشبرد فمینیسم نباید آن ها را حقیر بشمارند یا تقلیل دهند، مردان و زنان باید به خاطر داشته باشند که احکام اسلامی بر محوریت خانواده، نقش مادران و پدران، بر آموزش و همراهی کودکان، بر انتقال دانش و... به شدت تاکید می ورزد. درخواست آزادی و حقوق برای مردان و زنان نباید موجب فراموشی مسئولیت های فردی، خانوادگی، و اجتماعی زنان شود. همگی این باور را دارند که بدون مراقبت شدید، شهروندان غربی مسلمان با همان دشواری های برخی خانواده های همشهریان خود دست و پنجه نرم می کنند: طلاق، خشونت، ترک فرزندان، شکاف های بین نسل ها، ترک والدین سالخورده و قس علی هذا. ما کاملا در این نقطه نیستیم، اما تمام شاخص های آماری نشان می دهد که خانواده های مسلمان «به سوی بدتر» متمایل می شوند. این حالت باید اندیشه آن ها را به ضرورت یک تعهد اجتماعی سنجیده بیدار سازد.
در خاتمه این گفتار باز متذکر می شویم که سکوت آشکار برخی زنان و مردان مسلمان را در مورد فمینیسم اسلامی به دلایل تاریخی (خاطره استعمار) یا ایدئولوژیک (هراس از غربی شدن واژگان) باید شنید و فهمید. در حقیقت، بسیج فکری و اجتماعی به منظور ارتقای قرائتی جدید از منابع مقدس و تعیین جایگاهی مستقل برای زن در –و با– اسلام دقیقا ماهیت فمینیستی دادر (در رابطه با حقوق ). به علاوه، این امر محقق نمی شود مگر زمانی که در جماعت های مسلمان در شرق و یا در غرب زنان تایید شوند و تبعیضات بر طرف گردد. در ورای این مبارزه، باید زنانگی اسلامی و همه وجوه آن ارتقا یابد: شان و استقلال وجود زنانه، تساوی در حقوق و طبیعتا ویژگی مکمل بودن. این زنانگی اسلامی باید شیوه معینی از بودن را از نظر معنوی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی برای زن تعیین کند تا او خود را در پیشگاه خداوند و در میان مردم به عنوان زن احساس کند. زنان باید آن گونه که متون می خواهند آزاد، مستقل و متعند باشند و جوامع باید آن را تضمین کنند.
نویسنده:طارق رمضان
مترجم: امیر رضایی
beyan.net 

سریال مختار نامه و تحریف تاریخ


متاسفانه بسیاری از سریال های تاریخی كه در داخل كشور ساخته می شود به جای بازگو كردن حقایق تاریخی بر اساس تحقیقات منصفانه، بازتابی از احساسات و توقعات افكار عمومی رایج است. بدیهی است كه چنین سریال هایی نمی توانند نقشی سازنده و تربیت كننده داشته باشند، زیرا فقط به دنبال رضایت سطحی مخاطبان است. سریال مختار نامه از جمله ی این سریال هاست كه با هزینه هنگفتی ساخته شده است، اما به دلایلی كه به آن اشاره شد نتوانسته بازتابی از حقایق تاریخی عصر خود باشد. در این سریال اسطوره پردازی كاذب به بهانه هنر نمایی و ظرافت فیلم سازی، خود را بر حقایق تاریخی تحمیل كرده است و از هر گوشه این فیلم نمایشی ناشیانه و غیر متعارف از اوضاع اجتماعی و سیاسی و حتی خانوادگی شخصیت های فیلم به نمایش نهاده می شود.
در ابتدا باید به این موضوع توجه كرد كه شخصیت مختار در میان علمای شیعه و سنی مورد تایید نبوده است و حداقل این كه مورد تردید قرار داشته است، لذا بسیاری از رجال دین از جمله ائمه و تابعین از جمله امام سجاد او را تایید نكردند. زیرا همه ی آن ها به این نتیجه رسیدند كه مختار انتقام گیری از خون سیدالشهداء را بهانه ای برای كسب قدرت قرار داد و در این مسیر حتی از دایره اسلام نیز خارج شد. پس او اقدامات خوب خود را در انتقام گیری از قاتلان امام حسین (رضی الله عنه) با زیاده خواهی و حتی ادعای دریافت وحی فنا كرد و جایی برای دفاع از خود باقی نگذاشت.
مختار ثقفی كه پدر او یكی از سرداران خلیفه دوم مسلمین، عمربن خطاب (رضی الله عنه) بود تا سال 64 هجری از طرفداران عبدالله بن زبیر (رضی الله عنه) بود كه در كنار امام حسین (رضی الله عنه) با یزید بیعت نكرد. با این حال با قدرت گرفتن در كوفه، حس خودخواهی در او تجلی یافت و به ارزش هایی كه در ابتدا به خاطر آن قیام كرده بود و به همان دلیل به شهرت رسیده بود پشت پا زد. علامه مجلسی بر این باور است كه مختار ثقفی صحیح العقیده نبود1 و هم چنین روایت شده كه امام صادق (رضی الله عنه) او را رد كرد و گفته است: مختار بر علی بن الحسین (رضی الله عنه) (امام سجاد) دروغ می بست2. ابن سعد كه همواره كتاب او جزء منابع دسته اول تاریخی در صدر اسلام محسوب می شود می نویسد: مختار، نامه ها را به نام محمد بن حنیفه (فرزند علی (رضی الله عنه)) جعل می كرده و مذهب جدیدی را به نام كیسائیه بنا نهاد3. از مورخین معاصر نیز جعفر شهیدی او را قدرت طلب و شعبده باز می داند. هم چنین مسعودی در مروج الذهب و طبری در تاریخ خود می نویسد كه او منبر حضرت علی (رضی الله عنه) را كرسی مقدس قرار داد و مدعی شد بر او وحی نازل می شود.5 این گوشه ای از شخصیت مختار از دیدگاه مورخین متعهد شیعه و سنی است.
یكی از تحریف های بزرگ سریال مختار نامه تبدیل كردن وقایع دوران امام حسین (رضی الله عنه) به جنگ شیعه و سنی است. چنان چه كه برداشت می شود امام حسین (رضی الله عنه) شیعه بوده و یزید و عوامل او از جمله شمر و عبیدالله بن زیاد و... سنی بوده اند. افكار عمومی نیز آماده پذیرش این نمایش است، زیرا تا كنون حداقل اطلاعات درست در خصوص دسته بندی های سیاسی و مذهبی صدر اسلام به عموم داده نشده است. پس جای تعجب نیست كه كه در سریال مختار نامه، مسلم بن عقیل و سایر منسوبان به امام حسین (رضی الله عنه) نماز را مشابه شیعیان بخوانند و عوامل یزید نماز خود را به شكل اهل سنت. القاء این نمایش با تضادها و پرسش های فراوانی می تواند همراه باشد. این كه اختلاف حضرت علی (رضی الله عنه) و معاویه (رضی الله عنه) و سپس امام حسین (رضی الله عنه) و یزید اختلافی سیاسی بوده یا مذهبی؟ آیا امام حسین (رضی الله عنه) برای بازگرداندن خلافت به اصل خود علیه یزید قیام كرد یا به دلیل تحریف یزید در نماز و روزه و حج و...؟ اساسا باید پرسید در آن رمان نماز مسلمانان كه در شام و حجاز و عراق و مصر ساكن بودند با یك دیگر فرق داشت یا خیر؟ به دلایل متعددی نمی تواند جواب این پرسش مثبت باشد. زیرا مسلمانان تا قرن سوم هجری كه اولین نشانه های ظهور فرقه ها و مذاهب اسلامی آشكار شد، اختلافی در نماز و روزه و حج و سایر احكام شرعی مگر در حد فرعیات نداشتند و تا آن زمان تمامی مسلمانان از جمله خوارج از فقه واحدی پیروی می كردند. اختلاف مسلمانان صدر اسلام بر اساس نقطه نظرات سیاسی بود. لذا طرفداران حضرت علی (رضی الله عنه) را شیعیان علی (رضی الله عنه) و طرفداران معاویه (رضی الله عنه) را شیعیان معاویه می نامیدند، بدون این كه آن ها در نماز و سایر احكام با یك دیگر اختلاف داشته باشند. برای اثبات این ادعا فقط توجه به چند مثال كافی است. فرض كنیم معاویه (رضی الله عنه) بعد از انتخاب علی (رضی الله عنه) به عنوان خلیفه، خلافت ایشان را می پذیرفت و شام را تسلیم ایشان می كرد و حضرت علی (رضی الله عنه) بعد از مدتی به دلیل شایستگی او را در ركاب خود قرار می داد. در این صورت معاویه (رضی الله عنه) از نظر سیاسی شیعه و پیرو علی (رضی الله عنه) می شد. ولی آیا این به این مفهوم بود كه معاویه (رضی الله عنه) قبلا از نظر فقهی سنی بوده و حال شیعه شده است و در نماز خود دست نمی بندد و از حالا مهر می گذارد؟
جواب این سوال نمی تواند مثبت باشد زیرا همه می دانیم كه مهر در نماز اولین بار به عنوان تبرك خاك كربلا یعنی جایی كه امام حسین (رضی الله عنه) شهید شده بود وارد نماز شیعیان شد. اگر طرفداران حضرت علی (رضی الله عنه) و امام حسین (رضی الله عنه) شیعه و طرفداران معاویه (رضی الله عنه) و یزید سنی بودند، پس تكلیف عقیل برادر حضرت علی (رضی الله عنه) و سایر بنی هاشمی كه در اواخر خلافت علی (رضی الله عنه) به معاویه (رضی الله عنه) پناهنده شدند و از نظر سیاسی شیعه او شدند چیست؟ آیا آن ها قبلا نماز شیعه می خواندند و بعد به پیروی از معاویه سنی شدند؟ تكلیف آن دسته از اهل بیت كه با صحابه ازدواج كردند مثل سكینه دختر امام حسین (رضی الله عنه) كه همسر مصیب بن زبیر برادر عبدالله زبیر (رضی الله عنه) شد چیست؟دختر امام حسین (رضی الله عنه) شیعه بود یا سنی؟
شیعه خود ادعا می كند كه در روز عاشورا یاران و دشمنان امام حسین (رضی الله عنه) نماز را یك جا و به امامت امام حسین (رضی الله عنه) خواند . آیا می توان پذیرفت كه طرفداران بنی امیه سنی بودند، اما در پشت سر امام حسین (رضی الله عنه) كه شیعه بود نماز خواند؟ كمی به عقب برگردیم. در زمان خلافت حضرت علی (رضی الله عنه) و در برخی از مواقع مثل سفر ایشان به فلسطین (بیت المقدس) ایشان حضرت علی (رضی الله عنه) را جانشین و امام در مدینه قرار داد. در این حالت مردم مدینه چه مذهبی داشتند؟ آن ها شیعه بودند یا سنی؟ ظاهرا باید سنی باشند چون به اعتقاد تشیع تمامی اصحاب به جز پنج نفر حضرت علی (رضی الله عنه) را بعد از رحلت پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) یاری نكردند بلکه با ابوبكر (رضی الله عنه) بیعت كردند؛ حال چگونه این سنی ها پشت سر یك نفر شیعه (حضرت علی (رضی الله عنه)) نماز می خوانند و به امامت او اعتراض نمی كنند و هیچ اختلاف و درگیری میان صحت نماز طرفین پیش نمی آید؟
می دانیم كه بعد از آغاز خلافت حضرت علی (رضی الله عنه) مصر و عراق و یمن و حجاز با حضرت علی (رضی الله عنه) و شام و بخش هایی از ایران تحت نفوذ معاویه (رضی الله عنه) بود، چرا حضرت علی (رضی الله عنه) و امام حسین (رضی الله عنه) كه در حجاز حكومت كردند انحرافات خلفای سه گانه را در دین اصطلاح نكردند و مردم مكه و مدینه را شیعه نكردند و اجازه دادند آن ها سنی باقی بمانند؟ حال این كه حجاز آخرین سرزمینی بود كه از امام حسن (رضی الله عنه) جدا شد و به بنی امیه پیوست؟ چرا حضرت علی (رضی الله عنه) و امام حسن (رضی الله عنه) اجازه دادند كه عبدالله بن عمر (رضی الله عنه) در دوران آن ها فقیه مدینه باقی بماند به طوری كه ابن عمر (رضی الله عنه) برای شصت سال این مقام را داشت و مردم مدینه در فقه از او پیروی می کردند؟ ابن عمر برای 60 سال برای مردم مدینه حدیث نقل می كرد و فتوا صادر می نمود. تكلیف كسانی كه در قلمرو حكومت حضرت علی (رضی الله عنه) از او پیروی می كردند چه بود؟ چرا امام علی (رضی الله عنه) و امام حسن (رضی الله عنه) مانع انحرافات او نمی شدند و مردم را به راه راست هدایت نمی كردند تا مردم حجاز سنی باقی نمانند؟
در زمان امام حسین (رضی الله عنه)، وی به دعوت كسانی كه شیعیان خوانده می شدند به كوفه رفت ولی آن ها با فشارها و تطمیع عامل یزید یعنی ابن زیاد آن ها بیعت خود را شكستند و به فرزند رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) خیانت كردند تا آن جا كه به دستور ابن زیاد بسیاری از سران قبایل كوفه در شهادت امام حسین (رضی الله عنه) و یاران با وفایش شركت كردند. حال این كه حجاز و مردمش تسلیم بنی امیه نشدند مگر با زور و ریخته شدن آخرین سنگر مقاومت عبدالله بن زبیر (رضی الله عنه) و مردم حجار خلافت یزید را نپذیرفتند تا آن جا كه مكه به محاصره سربازان بنی امیه در آمد و این محاصره آن قدر طولانی شد تا این كه یزید مرد. جانشینان یزید حتی با زور هم نتوانستند مردم مكه و مدینه وادار به بیعت كنند و مقاومت آن قدر ادامه یافت تا این كه بنی امیه سرشكسته شدند. چند سال بعد در واقعه حره مردم مدینه شاهد جنایات زیادی از سوی بنی امیه شدند و سپس مسلم بن عقبه از طرف عبدالملك بن مروان مكه را 5 ماه محاصره كرد و كعبه را به آتش كشید و قتل عام وسیعی از مردم به راه انداخت تا این كه عبدالله بن زبیر (رضی الله عنه) شهید شد. حال این كه او قبلا تسلم یزید و سایر خلفای بنی امیه نشده بود و برای مدتی حكومت مستقل برای خود تشكیل داد و برخی از بنی هاشم مثل عبدالله بن جعفر و عبیدالله بن علی بن ابیطالب با او بیعت كردند. 5
این وقایع نشان داد رفتار كسانی كه خود را پیرو اهل بیت می خواندند با خاندان نبوت بسیار بدتر از كسانی بود كه امام حسین (رضی الله عنه) را یاری نكردند و یا با مشورت خیر خواهانه مانع از رفتن او به كوفه شدند چون این افراد مردم كوفه را غیر قابل اعتماد می دانستند. امام حسین مردم حجاز را نفرین نکرد اما در مورد مردم کوفه و مدعیان پیروی از او گفت: «پروردگارا، اگر به آن ها مهلتی دادی به چندین گروه تقسیمشان كن تا با یك دیگر در آویزند و هرگز اولیای امورشان را از آن ها خشنود نكن، آن ها ما را فرا خواندند تا یاری یمان كنند، اما بر ما ظلم روا داشتند و ما را كشتند.6» «در اعیان شیعه» آمده است كه بیست هزار نفر از مردم عراق با امام حسین (رضی الله عنه) بیعت كردند، اما به او خیانت كرده و او را به شهادت رساندند.7
آیا می توان پذیرفت كه شیعیان كوفه با ابن زیاد در شهادت امام حسین (رضی الله عنه) همراه شدند، ولی سنی های حجاز به رهبری عبدالله بن زبیر (رضی الله عنه) مردانه در مقابل لشکر یزید مقاومت كردند و تسلیم زور و تطمیع او نشدند؟
به طور کلی می توان گفت: برای هیچ محققی پوشیده نیست كه مذهب گرایی به شكل امروزی آن در صدر اسلام رایج نبوده است. در آن زمان تنها یك فقه وجود داشته است و آن فقه پیروی از قرآن و از سنت پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) بوده است و كلیه دسته جات سیاسی از جمله خوارج شامل این قاعده بودند. مذاهب موجود، توسط افراد مشخصی به وجود آمده اند. مثلا مذهب شافعی توسط امام شافعی، مذهب جعفری توسط امام جعفر صادق و مذهب زیدی توسط امام زید، اما آیا قبل از این كه امام جعفر صادق مذهب جعفری را تاسیس كند شیعیان فقه جعفری داشته اند و قبل از این كه امام حسین (رضی الله عنه) شهید شود، پیروان او در نماز مهر می گذاشتند؟ اگر چنین باشد برای مردمی كه در صدر اسلام می زیستند باید اختلاف نظر های فراوانی در خصوص فقه نقل می شد و مثلا همین طور كه امام علی (رضی الله عنه) به سیاست معاویه (رضی الله عنه) اعتراض می كرد به نماز و حج او هم اعتراض می كرد، زیرا علی (رضی الله عنه) شیعه و بر حق و معاویه (رضی الله عنه) سنی و منحرف بوده است و امام علی (رضی الله عنه) وظیفه داشت تا در زمان خلافتش تا معاویه (رضی الله عنه) و سایر صحابه و حداقل آن ها كه در حوزه حكومت او بودند را به نماز و حج راستین بازگرداند و برای احیا نماز و فقه صحیح منحرفان را نصیحت کند و به آن ها نامه های زیادی بنویسد، نه این كه آن ها را به حال خود رها كند و آن ها را اصلاح نكند تا این كه مردم حجاز و یمن و مصر و اكثریت عراق هم چنان اهل سنت باقی بمانند. چرا امام علی (رضی الله عنه) در زمان خلافتش اجازه دهد كه افرادی چون عبدالله بن عمر (رضی الله عنه) در مدینه به نقل حدیث و صدور فتوا بپردازدند و همچنان بر گمراهی مردم بیفزایند و امام علی (رضی الله عنه) معترض او نشود و او را تبعید نكند و در امر قضاوت، قاضی شریح بن الحارث را كه قاضی القاضات منصوب عمر (رضی الله عنه) بود هم چنان منصوب كند تا او اجازه صدور حكم در مورد مردم داشته باشد؟
 تمامی این مثال ها و مثال های فراوان دیگری كه جای آن ها در این مقاله نیست دلیلی است بر این موضوع كه بسیاری از فیلم های تاریخی از ابتدایی ترین شرایط اجتماعی و مذهبی حاكم بر صدر اسلام بی خبرند و تنها در مسیر ارضاء افكار عمومی آن هم به شكل كاملا سطحی حركت می كنند و مختار نامه یكی از این فیلم هاست كه با تحریفات متعدد تاریخی همراه است.
منابع:
1- بحارالانوار مجلسی/45/332
2- رجال كشی/127
3- طبقات ابن سعد/5/98
4- تارخ تحلیلی اسلام شهیدی/194
5- البدایه و النهایه ابن كثیر /8/336 و الدوله الامویه صلابی/1/549
6- الارشاد مفید/241
7- الاعیان شیعه/1/34
http://www.beayan.net
 مطالب مرتبط:


مختار ثقفی مدعی نبوت یا قهرمان؟!



آیا یزیدیان در بعد از ظهر عاشورا، حجاب را از سر اهل بیت حسین برداشتند؟


نویسنده: 
محمد باقر سجودی
شیعه درباره عاشورا خیلی دروغ میگوید، شیعه فقط درباره یزید دروغ نمیگوید همین دروغ ها را درباره امیر المومنین عمر نیز دارد و مدعی است که ایشان بر گردن  امیر المومنین علی طناب انداخت  و حضرت فاطمه را زد !! البته چون  یزید  جنایت هولناکی را مرتکب شد وهیچ جایی برای دفاع نگذاشت لذا شیعه همین را فرصت خوبی دیده و هرچه دلش خواسته در هر زمینه دروغ بافته و اکثر مسلمانها هم گفتند ولشان کنید چون  یزید حقش بیشتر از اینهاست.

و در نوشته قبلی دیدید که آنها  برای تحریک احساسات مردم دروغ (لبهای تشنه) را ساخته اند گرنه هرکس که تشنگی را  در صحرا تجربه کرده باشد میداند که انسان  تشنه، نمیتواند جنگ کند در حالیکه  آن 72 نفر، نصف روز با سپاه نابرابر  بخوبی جنگیدند در حالیکه لشکر مقابل  یک لشکر بزرگ و تقریبا 60 برابر لشکر حسین بودند! باز جنگ بسرعت تمام نشد پس تشنه نبودند!
وانگهی عاشورا در  فصل پاییز و آواخر  مهر بود  پس  قبول کنید که 10محرم هوا آنقدرها هم گرم نیست که شیعه گرمش کرده است!!
حالا بیایید  و  فرضا داستان شیعه را باور کنیم که لشکر سعد بعد از شهید کردن حسین جسد ایشان را زیر سم اسبان کردند و خیمه ها را آتش زدند  خب به آن بچه های گرسنه کی آب دادند؟ شیعه در این باره ساکت است زیرا شیعه فقط میخواهد بی رحمی را نشان دهد,  و بعد  شیعه ها خیلی خوب تشنگی فرزندان حسین و مصایب دیگر  را بتصویر میکشند اما سخنی از  لحظه ای که آنها آب نوشیدند بمیان نمیاورند! چرا؟ یکی بگوید چرا؟

حالا دروغ دیگر ملایان را ببینید:
شمر گفت : وارد  خمیه ها شويد و لباسهاي زنان را غارت كنيد. آن گروه وارد شده و هر چه در خيمه بود برداشتند.
حتى گوشواره از گوش ام كلثوم خواهر امام حسين عليه السلام هم در آوردند و گوش او را زخمى كردند. بر سر لباسهايى كه بر تن زنان بود نزاع مى كردند.
آنگاه آن مردم به دنبال جامه ها و اسبها و شترها رفتند و آنها را غارت كردند.
آنگاه به غارت خانواده و همسران امام حسين پرداخت، روسرى از سرها و انگشتر از انگشتها، گوشواره از گشوها و خلخال از پاها در مى آوردند. مردى از اسبس پيش دختر امام حسين عليه السلام آمد و چادر از سرش بر گرفت و آنان بى لباس ماندند،


شیخ صدوق با سند خود از فاطمه دختر امام حسين عليه السلام روايت مى كند:

غانمه وارد خيمه ما شد. من دختر كوچكى بودم كه دو خلخال طلايى در پاهايم بود. او خدا!؟ گفت: چرا گريه نكنم، در حالى كه دختر پيامبر را غارت مى كنم !
گفتم : خوب غارتم نكن .
گفت : مى ترسم ديگرى بيايد و آن را ببرد.
هر چه در خيمه ها بود غارت كردند، حتى جامه هايى كه بر تنمان بود
يكى از آنان جامه فاطمه دختر امام حسين عليه السلام را برداشت . ديگرى زيورهايش را و زنان و دختران را لخت كردند
سيد بن طاووس از قول راوى نقل مى كند
حتى جامه ها از  زنان مى گرفتند.
شيخ مفيد از حميد بن مسلم نقل مى كند
به خدا قسم برخى از زنان و دختران را مى ديدم كه بر سر غارت لباسهايش  نزاع بود
زنان از ابن سعد خواستند: اموال غارت شده را بر گردانند تا خود را بپوشانند،ابن سعد دستور داد هر كه هر چه برده بر گرداند. به خدا هيچ كس چيزى بر نگرداند
منبع : مقتل امام حسين (علیه السلام)
تالیف:گروه حديث پژوهشكده باقرالعلوم - جواد محدثى


و اینهم نظر یک شیعه که وقتی این ماجراها را شنید اینطور نوشت:
چقدر غصه خوردم وقتی شنیدم عصر عاشورا چادر از سر اهل بیت امام حسین (ع) کشیدند...
چقدر غصه خوردم وقتی شنیدم عصر عاشورا خانواده و همسران امام رو غارت کردند و انگشتر و گوشواره های آنها رو به یغما بردند...و وقتی گذر عمر سعد نزد زنان و دختران امام شهدا افتاد، زنان بر سر او فریاد زدند و گریستند و از او خواستند که آنچه را از آنان غارت شده به آنان باز گردانند، تا به وسیله آنان خود را بپوشانند...
چقدر غصه خوردم وقتی شنیدم که می گفت ای سهل بن سعده به نیزه داری که سر پدرم را دارد بگو سر را جلو ما ببرد تا مردم مشغول نگاه به آن شوند و به ما نگاه نکنند و گفت از بس که مردم ما را در این حال تماشا کردند، خوار شدیم...
چقدر غصه خوردم وقتی شنیدم زینب (س) فرمود ای یزید! آیا از عدالت است که کنیزان خود را در حرمسرا پوشیده نگاه داشته‌ای و دختران پیامبر را به صورت اسیر شهر به شهر می‌گردانی، حجاب آنها را هتک کرده، چهره‌هایشان را در معرض دید همگان قرار داده‌ای که دور و نزدیک به صورت آنان نگاه می‌کنند...؟!
چقدر غصه خوردم وقتی شنیدم یکی از دختران امام پس از اینکه گوشواره از گوشش می کشند و بیهوش می شود، وقتی به هوش می آید یه عمه اش زینب (س) نگفت تشنه ام، یا گوشم مجروح است یا مرا تازیانه زدند؛ فقط وقتی متوجه شد چادر بسر ندارد با گریه التماس کرد! عمه جان چادر ندارم!! آیا چادری نداری که خود را با آن بپوشانم؟
چقدر آتش گرفتم وقتی شنیدم امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) فرمودند دردناکترین اتفاق کربلا اسارت اهل بیت امام حسین بود...

ای دوستان شیعه من

بیاد شما میاورم که وقتی میخواستند خمینی را دفن کنند کفنش پاره شد و عورتش کاملا نمایان گشت  و خبرنگاران خارجی از این واقعه عکس هم گرفتند و در سر جلد مجلات دنیا چاپ شد 
دشمنان خمینی طبعا این عکس را پخش کردند اما دوستان خمینی در این باره  آن اصلا حرف نزدند و سعی کردند هرچه زودتر این  موضوع فراموش شود و فراموش شد و کار درستی هم کردند اگر به روزنامه ها اعتراض میکردند خمینی بیشتر رسوا میشد.
حالا تصور کنید یک نفر در لباس دوستی بیاید برای خمینی گریه کند و بر سینه بکوبد  و عکس  آلت تناسلی لخت شده خمینی را بر چوب بالا ببرد و پلاکارد درست کند  و بشدت اشک بریزد که ای وای امام عزیزم عکست را گرفتند  و بی سیرت شدی و عورتت معلوم شد و ای  لعنت بر عکاس لعنت ای لعنت بر عکاس یزید صفت!
و باز بر سر و روی خود بکوبد قمه بزند بنظر شما این دوست خمینی است  یا دشمن او؟
ببینید حالا اگر اصلا واقعه دروغ باشد  یعنی شخصی بیاید یک عکس فتوشاپی از خمینی درست کند و او را لخت نشان دهد و بعد عکاس را فحش بدهد  (عکاسی که مرده و رفته در قبر!)آیا این ضرری برای عکاس دارد یا  آبروی خمینی را میبرد؟ و آیا این مرد مکار اگر هم که قمه بزند شما باور میکنید او دوست خمینی باشد؟


پس بدانید ای دوستان کسانی که در لباس دوستی با حضرت زینب وانمود میکنند که ایشان را لخت کردند و حجاب را از سر ایشان کشیدند، مثالشان مثال همان مردک فتوشاپی است و شما باید از خدا بترسید که به دروغ های این چنینی درباره اهل بیت پیامبر گوش میدهید و آنها را باور میکنید!
این حرف ها در حقیقت توهین به اهل بیت  پیامبر است نه بدگویی از یزید! برای یزید ضرر ندارد، برای اهل بیت دارد.
 خوب است بدانید عربان ( مثل همه قبایل) برای خود عاداتی داشتند در کشمکش طولانی بین رسول الله و مشرکین مکه ما هرگز ندیدیم که آنها به زنها تعرضی کنند  و پای زنان را بوسط دعوا بکشند.


در جنگ بدر که بزرگان قریش ناگهانی  و هولناک کشته شدند ولی مردم مکه به دختر پیامبر که در مکه بود نازک تر از گل هم نگفتند در حالیکه دو سال قبل قصد داشتند رسول الله را در رختخواب و با بیرحمی بکشند و یزید از ابو جهل و ابولهب بدتر نبود  و قبایل  عرب معمولا در دعواهای بین خود  به زنان  و به قبرهای مرده ها،کاری نداشتند اگر دروغ است یک مورد خلاف این را در تاریخ  صدر اسلام نشان دهید!
پس این سخن که یزیدیان، چادر ها را از سر اهل بیت کشیدند و آنها را عریان کردند دروغ  در دروغ است و این  ملایان یا نادانند و نمیدانند حرفشان چه معنی دارد، یا با ادعای بی حجاب شدن زینب و سکینه  در حقیقت دشمنان دوست نما و گرگان درلباس  میش  هستند.
 پس فریب نخورید ای دوستداران اهل بیت فریب نخورید و نادانسته به اهل بیت توهین نکنید.


آیا در روز عاشورا اهل بیت حسین رضی الله عنه لب تشنه بودند؟



نویسنده: 
محمد باقر سجودى
شیعه میگوید: سـپـاه امـویـان آبـشـخـور فـرات را بـر اهـل بـیـت بـسـتـنـد تـا آنـان بـر اثـر تـشـنـگـى بـمـیـرنـد یـا تـسـلیـم گـردنـد. ابوالفضل كه لب هاى خشكیده و چهره هاى رنگ پریده فرزندان برادرش و دیگر كودكان را از شـدت تـشنگى دید، قلبش فشرده گشت و از عطوفت و مهربانى دلش آتش گرفت.....

سـپـس بـه مـهـاجـمـان حـمله كرد، راهى براى خود گشود و براى كودكان آب آورد و آنان را سـیـراب كـرد. در روز دهـم محرم نیز بانگ (العطش) كودكان را شنید، دلش به درد آمد و مـهـر به آنان، او را از جا كند. مشكى برداشت و در میان صفوف به هم فشرده دشمنان خدا رفـت، بـا آنـان درآویخت و از فرات دورشان ساخت، مشتى آب برداشت تا تشنگى خود را بـرطرف كند، لیكن مهربانى او اجازه نداد قبل از برادر و كودكانش سیراب شود، پس آب را فرو ریخت.

این سوالها برای من مطرح است آیا شیعه ای جواب دارد:

1 - چرا حضرت حسین آب کافی همراه نبرده بود، معمولا انسان باید وقتی سفر بیابان در پیش دارد  از چاه های وسط راه آب کافی بردارد  حضرت حسین که در محاصره دراز مدت قرار نگرفته بود که آب  کاراوان به یکباره تمام شود، چرا باید برای یک هفته آب ذخیره نمیداشت؟

2- می گویند حضرت عباس رفت برای گروه آب بیاورد  و توانست یک مشک را پر کند یعنی یک مشک آب برای این لشکری که 72 مرد و چند صد زن و کودک  تشنه همراهش بوىند  چه اهمیتی داشت؟  و بعد چرا می بایست حضرن عباس لب تشنه بمیرد مگر به منبع آب نرسیده بود حداقل باید خود را سیراب میکرد تا  با فرزی و چالاکی بیشتری حرکت و جنگ میکرد تا  تازه نفس میشد و سریعتر به گروه میرسید  و ایضا  از این مشک کوچک  دیگر  سهم خود را طلب نمیكرد و همه را به زنان و کودکان میداد آیا فكر نمیكنید لب تشنه حضرت عباس یك دروغ و برای تحریک احساسات باشد، خوردن آب  از نهر فرات که وقت نمیگرفت، شما میگوید به دهان نزدیک کرد باز پس ریخت!!

3- باز یکی نیست از اینها بپرسد که کی دید عباس از آب فرات نخورد به همراه او کسی نبود تا این واقعه را برای گروه خبر دهد که عباس آب را به دهان نزدیک کرد و ریخت

4- رود خانه فرات یک رودخانه دراز است حسینیان میتوانستند در شب عاشورا یا شبهای قبل از ان که آب کم شد تدبیر کنند و  با استفاده از تاریکی شب یواشکی کمی راه بروند و لشکر یزید را  دوربزنند و کمی دورتر از لشکر یزید خود را به نهر عظیم فرات برسانند، یزیدیان که آب فرات را در کوزه نکرده بودند و لشکر حسین از 4 طرف که محاصره نبود به ادعای اینها  فقط راه فرات را از جلو بسته بودند مگر در روزهای قبل  نمیدانستند که برای فردا آب خوردن ندارند!!

شیعه میگوید:
مرحوم تنکابنی در کتاب اکلیل المصائب می نویسد:از سکینه خاتون (ع) روایت شده است:
روز نهم ماه محرم بود. آب در بین خیمه ها تمام شده بود وعطش وتشنگی بیداد می کرد. هوا بسیار گرم وسوزان بود. کودکان از عطش وتشنگی غش می کردند. من به خدمت عمه ام زینب (س) رفتم واز او طلب آب کردم برادر شیر خوارم علی اصغر(ع) به روی دامن عمه بزرگوارم بود وازعطش فریاد می زد ومانند ماهی که از آب بیرون افتاده باشد دست وپا میزد عمه ام زینب(س) به تمام خیمه ها سر زد تا شاید جرعه ای آب پیدا نماید و کمی از عطش ما را رفع نماید اما تمام مشکها خشک شده بود وآبی در بساط  نبود. ما همگی به همراه حضرت زینب(س) در داخل خیمه شیون می کردیم. در این هنگام یکی از اصحاب پدرم به نام بُریر که اورا سید قرائ می گفتن از کنار خیمه ما عبور کرد و از حال ما باخبر شد. بُریر کمی خاک را از زمین برداشت وبر سر خویش ریخت وبا گریه به اصحاب خود خطاب کرد: فرزندان فاطمه (س) از تشنگی در حال جان دادن هستند و ما هر طور که می شود باید آب برای این کودکان مهیا کنیم.اصحاب وی همگی گفتند ما حاضریم که جان خود را نثار کنیم.مشکی برداشتند و به سوی فرآت حرکت کردند.موکلین فرآت را احاطه کرده بودند و با مشقت فراوان و درگیری توانستند  مشک آبی برای ما بیاورند.مشک آب را آوردند وتمام کودکان به یک دفعه در کنار مشک جمع شدند   کودکان بیش از بیست نفر بودند و شکم های خود وسینه ها  را به مشک چسبانیدند که کمی از عطش را رفع نمایند اما به ناگاه بند مشک باز شد و تمام آب از مشک به روی زمین ریخت. کودکان ناله کردند و بُریر بر صورت خود زد و گفت : والهفاه بر جگر دختران فاطمه (س)


پاسخ اهل سنت:
تو گویی خداوند عقل شیعیان را دزدیده همه داستانهایشان همینطور و از این بدتر است
الله شاهد است که نمیگردم تا داستان ضیفی را پیدا کنم هر ورق کتابهایشان را بنگرید از این دروغ ها دارد و در مجالس میخوانند و کسی جرات ندارد از انها بپرسد! اگر پرسید میگویند این برادر یزید است!! این دشمن اهل بیت است و با این تهمت راه منتقدین را بسته اند!
آقای شیعه  عزیز!!  اولا این آقای بریر مگر  خوىش از اجنه بود كه تا گریه کودکان  را نشینید یادش نیامد كه  خودش و قبیله اش تشنه هستند بعد دست جمعی راه افتاند و رفتند طرف نهر......  با اون همه زحمت وفقط یک مشک خالی بردند چرا یک مشک خالی بردند؟ یك مشک بردند چون برای مداح کذاب و آخوند دروغگو که میخواهد سر منبر فیلم هندی بسازد مشکل است که بگوید همه مشکها  درشان باز شد و ریختند به زمین !!!


پس فقط میگوید همه گروه رفتند و یک مشک بردند،  بعد حالا گیرم داستان درست باشد وقتی من ببینم بچه ها بیهوشند و از تشنگی مدهوشند آب را  بیاورم که نمیدهم باهاش بازی کنند سرآب  را باز میکنم و کم کم به تک تک  آنها با دقت آب میدهم این گروه رفتند اب را آوردند و عوض اینکه بدهند به مادرهای  بچه ها دادند به بچه ها تا بندش باز شود و بر زمین بریزد، خلاصه به هر قیمت باشد میخواهند اهل بیت حسین را لب تشنه جلوه دهند و حاضر نیستند آنها یک قطره آب هم بخورند اصلا یزیدیان اصلی  همین مداحان دروغین هستند!!
ای دوستان شیعه فکر نکنید این سخنانی که نقل میکنم از  کتابهای مبتذل شیعه است ! اینجا را ببیند:

http://www.tabnak.ir/fa/news/135601
این از سایت معتبر تابناک است که مدیرش  محسن رضایی رییس سپاه پاسداران و از نزدیکان خامنه ای است و سروده شعر «عباس تشنه لب» هم  دكتر غلام علی رجایی است كه دكترای تاریخ و بیش از بیست و هفت سال سابقه مطبوعاتی و كار رسانه ای هم دارد و استاد  دانشگاه تهران هم است!!! پس دیدید این هر دو نفر با اینکه یکی دکتر و استاد و دیگری دکتر و  رییس سپاه پاسداران است اما باز  عقل ندارند  وقتی اینها اینطور باشند از عوام شیعه چه انتظاری میتوان داشت؟

چرا شیعه ها فکر نمیکنند؟ هزار دلیل داریم بر دروغ بودن این داستانها، این داستانها برای به گریه آوردن مردم و  برای هدف شومی، جعل و  ساخته شده اند! آقا مگر میشود از اینهمه زن، یکی هم شیرده نباشد؟ و با شیرش عطش علی اصغر شش ماه  را خاموش نکند؟ یا  آیا یک شتر شیر ده هم همراه  نداشتند پس در طول سفر در راه چی میخوردند؟ از هر طرف که نگاه کنیم داستان لب تشنه حسین و یارانش دروغ است!  و زمین کربلا در جلگه  واقع است، پس  براحتی میتوانستند یک چاه بکنند و به آب برسند!
                                                                                                                                                       این نوشته ادامه دارد
islamtxt@islamtxt.net | www.islamtxt.net © 2009-2010

موضع علمای بزرگ شیعه در قبال نوحه سرایی


عزاداریس: آیا از رسول الله(ص)و یا ائمه اطهار (علیهم السلام) نصی بر مظلوم نمائی و نوحه خوانی و پوشیدن لباس سیاه و آنچه که در عزاداری امروزه انجام می شود وجود دارد؟
ج: جواب این سوال را علامه محمد بن حسین بن بابویه قمی ملقب به شیخ صدوق اینگونه داده است: در لفظ رسول الله(ص)که بر آن چیزی برتری ندارد به این شکل آمده است که: «نوحه سرائی از اعمال جاهلیت می باشد» (من لایحضره الفقیه: ۴/۲۷۱-۲۷۲). و همچنین محمد باقر مجلسی با این لفظ آنرا روایت کرده است که: «نوحه سرائی از جاهلیت می باشد» ا.ه (بحار الأنوار: ۸۲/۱۰۳).
و تمامی علماء محقق از جمله نوری و بروجردی از رسول الله(ص)روایت کرده اند که او فرمود: «دو صدا هستند که ملعونند و خداوند به آنه غضب می کند: شیون در مصیبت و صدا در حالت شادی یعنی: نوحه و غناء» (بحارالأنوار: ۸۲/۱۰۱).
از این روایات می توان یاد کرد از نوشته ای که امیر المومنین (رض) به رفاعة بن شداد فرستاد: «در سرزمینی که صاحب قدرت هستی تو را به نوحه برای مرده هشدار می‌دهم» (مستدرک الوسائل: ۱/۱۴۴).
و همچنین سخن(ص)در حدیث: «و همانا شما را از نوحه و شیون نهی می کنم» (جامع احادیث الشیعة: ۳/۳۷۲).
و روایتی که جابر (رض) از پیامبر(ص)آورده است که فرمود: «و همانا من شما را نهی کرده ام از نوحه سرائی و دو صدای احمقانه ی بی بندبار: صدا هنگام نغمه های لهو و آوازهای شیطانی و صدا هنگام مصیبت [و] چنگ زدن صورت و پاره کردن یقه و ناله شیطانی» (مستدرک الوسائل: ۱/۱۴۵).
و از امام علی (رض): سه چیز از اعمال جاهلیت می‌باشد و در بین مردم از بین نمی‌رود تا قیامت برپا شود: باران طلبیدن از ستارگان و توهین کردن به اقوام و نوحه سرائی در مرگ» (بحار الأنوار: ۸۲/۱۰۱).
و کلینی و غیره از امام صادق / روایت می کنند که فرمود: «فریاد زدن بر مرده اصلاح نمی‌گردد و جایز نمی باشد ولی اکثر مردم درک نمی کنند». (الکافی: ۳/۲۲۶).
و کلینی همچنین از امام صادق / آورده است که فرمود: «فریاد زدن برای مرگ جایز نیست و لباس پاره کردن [نیز همچنین] جایز نیست» (الکافی: ۳/ ۲۵۵).
محمد باقر مجلسی از امام علی / روایت می کند: «وقتی ابراهیم بن رسول الله(ص)فوت کرد به من امر فرمود و من [نیز] او را غسل دادم, رسول الله(ص)او را کفن نمود و حنوط مالید و به من فرمود: ای علی او را حمل کن, او را حمل کرده تا به بقیع رساندم و بعد از آن بر آن نماز گذارد… و وقتی احوال او را دید(ص)گریه کرد و از پس گریه ی او مسلمانان گریه کردند تا اینکه صدای [گریه] مردان از صدای زنان بلندتر شد و رسول الله(ص)به شدیدترین حالت آنها را نهی فرمود و گفت: چشم گریه می‌کند و قلب غمگین می‌شود و نمی گوئیم پروردگار بر ما خشم می آورد, و همانا ما توسط تو دچار مصیبت می شویم و همانا ما به اراده تو اندوهگین می شویم». (بحار الأنوار: ۸۲/۱۰۰-۱۰۱).
ملاحظه کن ای برادر مسلمان چگونه مصطفی ص به شدیدترین حالت, بلند کردن صدای گریه را نهی فرمود.
و همانگونه که(ص)از صوت حزین در مصیبت نهی فرمود و [همچنین] از نوحه سرائی و شنیدن آن [نیز] نهی فرمود. (وسائل الشیعة: ۲/۹۱۵).
و کلینی از فضل بن میسر روایت می کند که گفت: «ما نزد ابی عبدالله (رض) بودیم و مردی آمد و از مصیبتی که به وی وارد شده بود شکایت می کرد. ابو عبدالله (رض) فرمود: چنانچه تو صبر کنی اجر می گیری و اگر صبر نکنی آن قَدَری که خداوند بر تو مُقدَّر کرده است, می گذرد و سختی آن را خواهی کشید». (الکافی: ۳/۲۲۵).
و از امام صادق جعفر بن محمد / که فرمود: «صبر و بلاء بسوی مؤمن شدن, پیش می برند [بطوری که] بلاء می آید و او صبور است, و بلاء و جزع بسوی کافر شدن پیش می‌برند و آن وقتی است که بلاء می‌آید و او جزء و فزع می‌کند». (الذکری: صفحه ۱).
محمد بن مکی العاملی ملقب به شهید اول گفت: «شیخ در المبسوط و ابن حمزة نوحه را حرام کردند و شیخ ادعا کرد [این مسئله] اجماع است» (الذکری: صفحه ۲, بحارالأنوار: ۸۲/۱۰۷).
و شیخ ابو جعفر محمد بن حسن طوسی ملقب به شیخ الطائفه, نوحه را حرام کرد و ادعایش این بود که، این مسئله اجماع می‌باشد, چه بسا او در عصر طوسی بود و شیعیان در آن زمان بر حرام بودن نوحه و شیونی که اکنون در حسینیات شنیده می شود, اجماع داشتند, کارهائی که همانگونه که در قبل گفتیم با منهج صحیح ائمه آل بیت (علیهم السلام) تضاد دارد.
آیت الله العظمی محمد بن حسینی شیرازی گفت: «ولی از شیخ در المبسوط و ابن حمزه حرام بودن مطلق آمده است» (فقه: ۱۵/۲۵۳).
و شیرازی گفت: «در الجواهر خودزنی و شیون بطور قطعی حرام شده است». (الفقه: ۱۵/۲۶۰).
و امام باقر / فرمود: «بدترین جزع (بی صبری) فریاد بلند کشیدن در ناراحتی و شیون و زدن صورت و سینه می باشد, و کشیدن موی پیشانی می باشد و کسی که نوحه را برپا کند صبر را ترک کرده است و راهی غیر از راه درست را برگزیده است» (الکافی: ۳/۲۲۲-۲۲۳, وسائل شیعه: ۲/۹۱۵, بحار الأنوار: ۸۲/۸۹).
و همچنین قول امام صادق / است که: «کسی که در مصیبت دستش را بر رانش بزند اجر او باطل می شود». (الکافی: ۳/۲۲۵).
می گویم: پس حال تو چگونه است ای کسی که بر سرو سینه می زنی؟ آیا اجر تو از درجه اول اینکه با منع نبی(ص)تضاد دارد, باطل نمی شود؟
و فرموده‌ی ص: «کسی که بر صورت زند و یقه پاره کند از ما نیست» (مستدرک الوسائل: ۱/۱۴۴).
و محمد تیجانی سماوی این مسئله ذکر می‌کند که از امام محمد باقر صدر در باره‌ی این حدیث پرسید و او جواب داد: «حدیث صحیحی است که در آن شکی نیست» (ثم اهتدیت (آنگاه هدایت شدم): صفحه ۵۸ چاپ عربی).
و از یحیی بن خالد آمده است که مردی نزد نبی(ص)آمد و گفت: چه چیزی اجر مصیبت را باطل می کند؟ فرمود: زدن دستها بر یکدیگر, و صبر در مصیبت از مهمترین مسائل است, کسی که به آن راضی شود برای او رضایتمندی خواهد بود و کسی که خشم کند پس برای او خشمگینی [از طرف خداوند] خواهد بود, در ادامه نبی(ص)فرمود: «من از کسی که بتراشد و بالا ببرد بیزار هستم, به معنی تراشیدن سر و بلند کردن صدا» (جامع الحدیث الشیعه: ۳/۴۸۹).
جعفر بن محمد (امام جعفر صادق /) ار پدرانش از نبی(ص)در حدیث نهی شدگان, روایت می کند: «همانا او از بوجود آوردن صدای حزین در مصیبت نهی فرمود و نهی فرمود از نوحه سرائی و شنیدن آن و نهی فرمود از زدن صورت» (من لایحضره الفقیه: ۴/۳-۴).
و محمد بن مکی العاملی گفت: «بر سر و سینه زدن و پاره کردن و کشیدن مو به طور اجماع حرام می باشد؛ آنرا در المبسوط گفته است و آن خشمگینی بر قضاء و قَدَر الهی است» (فی الذکری: صفحه ۷۲).
و شیرازی گفته است: «در المنهی زدن صورت و برکندن مو نهی شده است» (الفقه: ۱۵/۲۶۰).
دکتر محمد تیجانی سماوی به گریه‌ی نبی(ص)بر عمویش ابی طالب و حمزه و همسرش خدیجه اشاره می‌کند و می گوید: «ولی در تمامی آن حالات از سر مهربانی گریه می کرد…, ولی وی از بروز ناراحتی از فرد حزین و زدن صورت و پاره کردن سینه نهی فرمود, پس چگونه است حال تو که با اجسام آهنی بر خود می زنی بطوریکه خون سرازیر می شود؟» (در کتاب کل الحلول: صفحه ۱۵۱).
سپس تیجانی یاد می کند که امیر المؤمنین علی بن ابیطالب آنچه را که شیعیان امروزه انجام می‌دهند در زمان وفات نبی(ص)انجام نداد و به همین ترتیب امامان حسن و حسین و سجاد نیز این کار را نکردند و درباره این امام, تیجانی گفته است: «همانا چیزهائی را دید که هیچ کس ندیده است او با دو چشم خود شاهد کربلا بود, کربلائی که در آن پدرش و عموهایش و بردارانش همگی کشته شدند, و مصیبتهائی را دید که کوه دوام آنرا ندارد و در تاریخ نیز از هیچکدام از ائمه (علیهم السلام) چیزی درباره آنکه او کاری کرده باشد روایت نشده است و یا اینکه امر به تبعیت و پیروی آن کند» (کل الحلول: صفحه۱۵۱).
تیجانی همچنین می‌گوید: «به حق گفته می شود: آنچه که بعضی شیعیان از آن اعمال خاص انجام می دهند ذره‌ی از دین نیست, و اگر مجتهدین اجتهاد کنند و فتوا دهندگان به آن فتوا دهند که در آن اجری بزرگ و ثوابی عظیم قرار دهند, همانا آن فقط عادت و تقلید و احساسی برخورد کردن است که اهل آن توسط آن طغیان کرده و توسط آن از حالت طبیعی خارج می‌شوند و بعد از مدتی فقط بصورت یک رسم قومی در می‌آید که پسر از پدرش به شکلی کورکورانه و بدون فهم به ارث می برد، تا جائی که بعضی از عوام اینگونه حس می کنند که با زدن خود و خود را خونی مالی کردن قرب الی الله می باشد, و بعضی اینگونه اعتقاد دارند که کسی که این کار را انجام ندهد حسین را دوست ندارد» (کل الحلول: صفحه ۱۴۸).
و همچنین گفته است: «عقل سلیم این مناظر مشمئز کننده را نمی پذیرد, وقتی مردی لخت می شود و با زنجیر بدست خودش خود را می زند و به طرزی دیوانه وار صدای خود را بلند کرده و حسین حسین؛ می کند, و عجیب و شک برانگیز اینجا است که بوضوح دیده می شود وقتی آن افراد به یکباره کارشان تمام شد, انگار مانند این است که ناراحتی آنها بر طرف شده است و با گذشت اندک زمانی بعد از اتمام عزاداری می بینی که می خندند و شیرینی می خورند و می‌نوشند و میوه می‌خورند و همه چیز با تمام شدن حرکت دسته تمام می شود. و عجیب آنجا است که بیشتر آنها انسانهای دینداری نیستند, و از این رو چندین دفعه خودم در انتقاد از آنها مدارا کرده و گفتم: همانا آنچه انجام می دهند فقط یک رسم قومی و تقلید کورکورانه است» (کل الحلول: صفحه ۱۴۹).
و سخن شیخ مغنیه نزدیک به این سخن است که می گوید: «حقیقتا زدن سر با قمه و شمشیر و خارج شدن خون از آن ذره ای از اسلام نمی باشد و در مورد آن هیچ نص صریحی وجود ندارد ولی عواطفی زیباست که در وجود مؤمنین شکل می گیرد چنانچه خونی پاک بخاطر سرهای بریده‌ی فاجعه کربلا ریخته می شود» (آداب المنابر: صفحه ۱۸۲).
منبع:http://www.najeekurd.net/farsi/?p=4857


مطالب مرتبط
يا عزاداری، کاری مطابق فطرت است ؟